De historie

De boerderij en haar bewoners
De naam de Schooten is ontleend aan de boerderij die er honderden jaren geleden heeft gestaan en die al op een kaart uit 1640 is terug te vinden. De hoeve lag op een verhoging tussen duintjes, gorzen, zwinnen en kreken, iets ten oosten van de Torp. Die verhoging was wel nodig, want men kende toen nog niet het gemak van een goede zeewering, zodat het land rondom de boerderij blootstond aan de invloed van de zee. Die invloed werd fors minder toen in 1610 begonnen werd met de aanleg van de Zanddijk, die toen de Oldebarneveltsdijk heette. De invloed van het zeewater op de omliggende landerijen verdween pas helemaal, nadat rond 1820 de oostelijke dijk langs het Noord Hollands kanaal werd aangelegd. De Schooten liep nu niet langer meer onder, net als het nabij gelegen Huisduinen en Den Helder.

In haar rijke geschiedenis heeft de boerderij veel bewoners gekend. Eén van de oudst bekende pachters was Eijmert Claasz Spierdijk die daar samen met zijn vrouw Neeltje AIbers in de periode van ca. 1700 tot 1726 woonde. De boerderij bood in de jaren die hierop volgden onderdak aan steeds weer andere inwoners die de hoeve pachtten. In 1789 werd de boerderij, in die tijd eigendom van de rijke koopman Isaac Le Maire, na diens dood door de erven verkocht aan de Gecommitteerde Raden, de tegenwoordige Gedeputeerde Staten. Die verpachtte de hoeve en omliggende landerijen voor de lieve som van fl 904,- per jaar. Het geld was echter maar een deel van wat er toen als pacht moest worden opgehoest. De toenmalige pachter Cornelis Cornelisz. Verver moest daarnaast ook nog het één en ander in natura fourneren. Deze toepacht -zoals dat heet- bestond uit "zestig stuks beste groene of witte kaasjes en 30 koppel konijnen". Op de enorme landerijen die zich alleen al naar het noorden toe uitstrekten tot dicht onder de sluisdijk, leefde men toen voornamelijk van de schapenteelt en in mindere mate van de konijnenvangst.

De naam Jimmink
De naam Jimmink is de naam die tot op de dag van vandaag verreweg het meest met de boerderij in verband kan worden gebracht. De eerste Jimmink was Willem Jimmink, telg uit een Gelders geslacht die rond 1800 deze contreien op kwam. Hij werkte onder meer als kooiker in Quelderduin. Door vlijt en spaarzaamheid slaagde hij er in om de pacht van de nabijgelegen boerenhoeve Vrede en Vrijheid te verwerven. 

Nadat de hoeve de Schooten en haar landerijen gedurende een lange perioden door steeds weer andere mensen werd gepacht, kwam er in 1849 een verrassende wending. Boerenplaats de Schooten was net zoals polder het Koegras eigendom van het Rijk, die het hele gebied inclusief woningen en landerijen in zaal Harmonica in de Alkmaarse Lombardsteeg bij opbod verkocht. Koper was de schatrijke Schiedamse koopman mr. Pieter Loopuyt. Diens naam is van grote betekenis geweest voor de ontwikkeling van polder het Koegras en het nabijgelegen Julianadorp. Vermoedelijk is het zo gegaan dat na diens dood in 1872, de erven Loopuyt de hoeve de Schooten verkochten aan een kleinzoon van Willem Jimmink, die ook Willem Jimmink heette. Sindsdien kan de boerenhoeve, de Schooten met de naam Jimmink in verband worden gebracht. En dit beslaat een periode die nu inmiddels meer dan 100 jaar duurt.

Het noodlot slaat toe
Het leven op de boerderij en haar landerijen is hard. Toen, in de tijd dat de mechanisatie nog ver voor ons lag, moest met noeste arbeid geld worden verdiend om de hoeve te kunnen behouden. De boerenhoeve, een grote boerderij met rieten dak, had een huiskamer op het zuiden en luiken voor de ramen en een kelder onder het huis. Op de gevel prijkte een steen met het opschrift "1750" die de huidige boerderij ook nog siert. In 1956 slaat het noodlot toe als een allesvernietigende brand die in het woonhuis is begonnen, de boerderij in de as legt. Door hard werken wist de brandweer uit het nabij gelegen Den Helder en die uit Julianadorp de aangrenzende schuren en de hooivoorraden te behouden. Niet lang daarna werd op dezelfde plek de eerste steen gelegd voor een nieuwe boerderij die binnen korte tijd onderdak bood aan de boer, zijn gezin en natuurlijk het vee. Op de gevel is ook de gevelsteen met daarop het jaartal 1750 aangebracht. Alsof er niets was gebeurd.

Inmiddels is het 1962. En weer slaat het noodlot toe. Door de gemeente wordt het uitbreidingsplan de Schooten op papier gezet. In juli 1962 volgt de presentatie. Belanghebbenden kunnen tussen 18 juli en 15 augustus 1962 bezwaar indienen tegen het ontwerp. De inwoners van Den Helder lezen het op 21 juli in de krant, die dan melding maakt van het feit dat plan "De Schooten" aan ruim 10.000 stadgenoten en toekomstige stadgenoten huisvesting zal bieden. Woningbouw dus. Er staan veel plannen op papier, echter de boerderij komt er niet meer in voor. Alleen de naam nog: de vernoeming De Schooten. Maar daar kon het veebedrijf van Jimmink niets mee. Inmiddels is dan al wel de wijk tot in detail uitgewerkt. Mevrouw Jimmink-Lanser schrijft een bezwaarschrift aan de Raad der gemeente Den Helder en wijst op eerdere plannen uit 1957 waarin toen nog plaats was voor een gedeeltelijke agrarische bestemming van het gebied.

De wijk kwam uit het niets
Ruim een jaar later, op 26 november 1963, werd het bezwaar na een overeenstemming ingetrokken door haar gemachtigde, het Bureau Grondzaken van de Hollandsche Maatschappij van Landbouw te Den Haag. De werkzaamheden kunnen beginnen. Eeuwen oude glooiende gronden worden geëgaliseerd, alle dagen schudden de hijskranen onder het gewicht van het zand.  Zandauto's rijden af en aan. Vanaf de industriehaven lopen enorme dikke, roestbruine pijpen het land in: zij spuiten zand, afkomstig uit het Marsdiep op het land. Het fraaie uitzicht vanaf de hoger gelegen boerderij tot voorbij de Doggersvaart en noordelijk tot de rode daken van de huizen aan de Kievitstraat en de Dahliastraat: wordt ontnomen. Het geeft een trieste aanblik. vee wat nog geweid wordt, hooi wat nog ligt te drogen en niet eens zo ver daar struiken gerooid. Voor de bouw van winkelpanden is een grote wachtlijst: de Stichting Winkelplanning Den Helder reserveert grond in het centrum van de wijk. Met vliegveld De Kooy wordt overeenstemming bereikt over de hoogte van flatgebouwen en de plaats van huizenbouw richting de Doggersvaart Er komen scholen aan de Johannes Brinkostraat en Walvisvaardersweg. Noodkleuterscholen worden in gebruik genomen en een gymnastieklokaal aan de Schout en Schepenenstraat werd geopend. De telling 31 december 1968 gaf aan dat er 7250 mensen woonden. De inmiddels lege boerderij De Schooten was tot in 1968 in gebruik voor opslag van materialen van de aannemers. Er wordt nagegaan of het verenigingswerk in de wijk gebruik zou kunnen maken van deze boerderij. Of het mogelijk en gewenst is deze boerderij te laten staan. Ondanks dat het bestemmingsplan daar woonhuizen aangeeft en ondanks dat de woningen al op tekening staan. De gemeente gaat akkoord. De stal zou vooralsnog gehandhaafd blijven en is door vrijwillige krachten van de speeltuinvereniging in dat zelfde jaar omgebouwd tot recreatiezaal en hobbyruimte. Op 20 december 1968 werd de benedenverdieping In gebruik genomen: de bovenverdieping diende nog als opslag voor bouwbedrijf Geveke. Het was het begin, er kwamen plannen, grote en kleine verbouwingen volgden elkaar op. Uiteindelijk werd de gehele boerderij ingedeeld als wijkcentrum. Waar de bewoners van en de Schooten en van buiten de wijk hun vrije tijd kunnen besteden. Dit alles in een stal van een voormalig veebedrijf waar alleen de steen 1750 boven de Ingang iets vertelt van vroeger jaren. Net als de beide toegangstrappen tot het hooggelegen pand, die ons doen herinneren aan de vroegste bewoners die honderden jaren geleden hun hoeve de Schooten op net hoogste deel van de Schootervlakte bouwden. Vandaar dat het buurthuis niet op een kunstmatige ophoging werd gebouwd, maar op oud, nooit afgegraven land. Op de hoge grond waar eeuwenlang boerengezinnen woonden met hun grote kudden schapen en waar nog niet zo lang geleden koeien op stal stonden. Daar waar eens generaties lang een zware strijd is gevoerd tegen het opdringende zeewater en sommige behuizingen net boven water bleven tijdens de noordwester stormen en de namen van de buurtschappen "Torp", "Garst" en "Heiligharn" ons daar nog aan herinneren, is de wijk De Schooten verrezen, met als middelpunt de niet meer weg te denken Boerderij.